Entradas

Chove en Santiago

Este é o título dunha canción de Luar na Lubre, unha canción que vén a evocar a choiva na pedra de Santiago. Hoxe torna a chover en Santiago, e chove sobre mollado. Outra vez xurde desde o interior dun pobo o berro quebrantado que di “nunca máis”, e unha vez máis choramos a xeito de choiva sobre a pedra inquebrantable da catástrofe. E hoxe, como moitas outras veces, escribo este post dende o tren, hoxe nun AVE Albacete – Madrid,  e coma moitas outras ocasións vexo a paisaxe e a comparo coa de Galicia e hoxe, como noutras ocasións boto en falta o minifundismo, o verde, a montaña e o mar. Pero hoxe é diferente, hoxe non boto en falta a miña terra, hoxe sinto moi dentro a dor da traxedia. Hoxe posiblemente comparto coas persoas que onte viaxaban , o desexo de chegar ao meu destino, posiblemente comparto o cansancio do día ou a mirada pegada ao cristal para atopar algún soño alén do horizonte, pero non comparto unha portada morbosa de periódico, nin os comentarios desafortunados dos...

Orgullo del orgullo

Orgullo del orgullo con el que te muestras con naturalidad y sencillez para hacer visible lo que otrxs (necios e ignorantes) quieren invisible. Orgullo de ser y de estar. Orgullo por lxs que no pueden tener orgullo porque han construido (o le han construido) un armario tan grande como el mundo que habitan. Orgullo de saberte gritando por ti y por mi y por quienes un día tuvieron que callarse y marcharse con su orgullo arrugado debajo del brazo. Orgullo de la fiesta que celebra lo que s(h)omos y lo que queremos ser. Orgullo con quienes con orgullo #trabajanvivenluchandefienden lo que por naturaleza les pertenece y lo hacen por ellas, por ellos, por nosotros, por nosotras, por ti y por mí. Orgullo de los que viven como les da la gana, sin juicio ni prejuicio, sin santidad ni fama. Orgullo de la pluma, del plumón y del edredón de Ikea que te deja la habitación hecha un cisco y un circo de  malabares y acrobacias. Orgullo de mi padre, de mi madre, de mi hermana y de mi abuela, o...

Cartas a Mateo (I)

Querido Mateo, te escribo para conocerte y que me conozcas desde este principio atemporal y deslocalizado. No sé dónde estás ni cuándo vendrás, pero he conocido a quien te dará el alimento de la vida y ya quiero jugar contigo. ¿Sabes qué significa tu nombre? "Regalo de Dios". Me ha parecido un significado perfecto, lleno de sentido e intensidad. Eres un regalo, de eso no hay duda. Y he podido verte corriendo por el pasillo de tu casa volando un helicóptero de sueños y te he visto saltar en la cama encima de tu madre de la que se escaparon   cometas hechas sonrisas. Eres un regalo de ilusión y pensamiento desbordado, brillante luz y orgulloso hijo. Mateo, construirás escalextric de sonrisas y caídas, y te levantarás. Cruzarás la calle de la mano de tu madre y llegarás sucio del colegio, con la mirada llena de historias que te harán grande, amante y amado. Mateo, eres un regalo y por ello doy gracias!

Bailando

Me he despertado en medio de un sueño. No, no me he despertado de un sueño, me he despertado en un sueño. Me encontraba en medio de una gran sala de baile, sucedía algo curioso, no podía escuchar la música, no había orquesta, ni mesa de mezclas, ni Dj, pero podía verla, podía olerla, podía sentir su gusto a canela y vino tinto. Podía ver una música de colores claros y paisajes llenos de luz, podía oler el aroma intenso de un perfume dulce que me daba ganas de masticar, podía sentir el sabor cálido de la canela y el ácido calor del vino tinto en copa de cristal. Mis pies se movían al compás de esta melodía de sentidos y mi cuerpo se estremecía con el ritmo del baile, no podía dejar de moverme buscando acoplarme en la sintonía de aquella sala. Nunca me había sentido tan plena, en un nivel de flujo tan sincero y cósmico. El tiempo no era un valor absoluto, el peso se convertía en levedad, todos estábamos en un estado flotación, a unos centímetros del suelo. Seguía bailando, con...

Líber

La llamábamos Liber, en su DNI no sé qué nombre aparecía, pero me gusta pensar que es un diminutivo de Libertad, porque como tal llegó a mi vida. Fue una noche mágica de San Juan, con miles de estrellas y muchas ganas de compartir, nos habíamos bebido bastantes cervezas y se hizo presente en mi vida en forma de llave. Se acercó, me miró con una dulzura inusitada y me extendió una llave, solo dijo, -¿me abres la puerta? No lo pensé ni medio segundo, estaba deseando abrir aquella puerta desde que la había conocido, pero esa noche no fui capaz de cruzar el umbral. Esa llave llegó a mi vida para que abriera una puerta y para que entrara, para que descubriera de cuántos colores se puede pintar una casa, me costó, me mostré reacia y resistente a cruzar, a salir de una puerta y entrar por otra… pero lo finalmente lo hice. Qué os voy a contar de la casa de liber? Una casa acogedora, cálida e intensa. Nada está por casualidad. Las habitaciones son preciosas con una decoración llena de ...

Comporta, qué descubrimiento!

Imagen
Por casualidades de la vida este verano he podido disfrutar de un estupendo fin de semana en Lisboa y sus playas. Todo empezó en abril, con un pequeño incidente en el maravilloso hotel en el que nos hospedamos una noche (Hotel Chiado 16). Para resarcir el "desencuentro" nos invitaron a dos noches de hotel con desayuno en una de sus suites. No lo pensamos dos veces y allí nos fuimos. Lisboa es extraordinariamente bella, una ciudad de historia, su esencia se bebe en sus piedras y te envuelve en cada una de sus calles, Alfama, O Chiado, O Barrio Alto... todo es mágico. Pero sus playas me han dejado enamorada. Comporta es una playa blanca de arena fina, con tres chiringos que te invitan a retrasar tu llegada al agua. Estuvimos 7 horas y pudimos pasar por los tres bares, bañarnos varias veces, pasear y disfrutar de una de las puestas de sol más hermosas (aunque para esto es necesario tener una compañía perfecta, como la que yo tuve la suerte de tener). Al día siguiente nos qued...

Regresando

Haciendo egosurfing en google me he encontrado conmigo misma en mi blog, el cual ha estado en un largo letargo de año y medio. Pero será que es agosto, que hace sol y que todo se respira con mayor tranquilidad, que hoy quiero retomar este espacio para escribirme y compartirme. He vuelto para quedarme!!